De bunzing is een klein, slank roofdier uit de marterfamilie dat voorkomt in heel Nederland. Hij heeft een donkerbruine tot zwarte vacht, een lichtere snuit en een kenmerkend “masker” rond de ogen. Bunzings leven in graslanden, akkers, bosranden en moerassige gebieden. Ze jagen vooral op muizen, ratten, kikkers en vogels. Hoewel ze schuw zijn en vooral ’s nachts actief, spelen ze een belangrijke rol in het ecosysteem als natuurlijke bestrijders van knaagdieren. 

De bunzing heeft in Nederland enkele natuurlijke vijanden, maar staat vooral bekend om zijn voorzichtigheid en nachtelijke levenswijze, waardoor hij goed kan ontsnappen. 

Natuurlijke vijanden

• Grote roofvogels (zoals uilen en haviken) – kunnen jonge bunzings grijpen. 
• Vos – kan bunzings aanvallen, vooral jonge of verzwakte dieren. 
• Andere bunzings – territoriale gevechten tussen mannetjes kunnen leiden tot verwondingen. 

Menselijke bedreigingen 

• Verkeer – veel bunzings worden aangereden. 
• Vergiftiging – door ratten- of muizengif kan de bunzing onbedoeld overlijden. 
• Verlies van leefgebied – landbouw en bebouwing verkleinen hun natuurlijke omgeving. 

Kortom, natuurlijke vijanden zijn beperkt, maar menselijke activiteiten vormen de grootste bedreiging voor bunzings.