Wild zwijn
Het wild zwijn (Sus scrofa) is een groot zoogdier uit de familie van de varkens (Suidae). Het lijkt op een groot, fors wild varken met een borstelige vacht en een sterke snuit. Mannetjes worden groter dan vrouwtjes en hebben opvallende slagtanden.
Uiterlijk en kenmerken
-
Borstelige, variabel gekleurde vacht (donkerbruin tot bijna zwart).
-
Lengte van kop-romp: ongeveer 1,3 – 1,8 m, staart 15–29 cm.
-
Jonge zwijntjes (biggen) zijn eerst geel-bruin met strepen.
Leefwijze
-
Alleseter: ze eten eikels, kastanjes, knollen, bessen, wortels maar ook regenwormen, insectenlarven en kleine dieren.
-
Nacht- en schemeractief: in rustige gebieden ook soms overdag actief.
-
Groepen (rotte): meestal vrouwtjes en jongen; volwassen mannetjes leven vaak solitair buiten de paartijd.
Habitat en verspreiding
-
Ze leven vooral in loof- en gemengde bossen met voldoende voedsel en dekking.
-
In Nederland komen ze vooral voor op de Veluwe, in Limburg (Meinweg) maar worden ze ook steeds vaker buiten deze gebieden gezien.
-
Wild zwijnen kunnen grote afstanden afleggen (tot ca. 15 km) bij voedsel zoeken.
Rol in de natuur
-
Ze wroeten met hun snuit in de bodem om voedsel te vinden, waardoor ze de bodem omwoelen — dit kan biologisch gunstig zijn (natuurlijke verjonging, variatie in plantengroei), maar kan ook landbouwschade veroorzaken.
-
De Zoogdiervereniging pleit ervoor om, op basis van ecologische kennis, te kijken naar geschikte leefgebieden voor het wild zwijn in Nederland en niet alleen te focussen op het beperken ervan.
Bescherming en beheer
-
Wilde zwijnen zijn in Nederland niet bedreigd volgens de Rode Lijst.
-
Er bestaat een nulstandbeleid buiten aangewezen leefgebieden, wat betekent dat ze officieel niet elders mogen voorkomen en soms worden afgeschoten om schade te beperken.
-
De Zoogdiervereniging en andere natuurorganisaties voeren discussies over hoe om te gaan met het wild zwijn en waar het wel duurzaam kan voorkomen.
Interessant weetje
Ze hebben een zeer goed reukvermogen maar een minder goed gezichtsvermogen.